Pascal Gaigne

  No ano 2002 editamos primeiro traballo discográfico,  Faltriqueira (Resistencia) – unha compilación de 14 temas cun excelente arranxo instrumental do guitarrista e compositor francés Pascal Gaigne, autor excepcional especialmente recoñecido no xénero da “música de cine”  (El sol del membrillo, Piedras, Silencio Roto, Las voces de la noche, Azul oscuro casi negro, Bamako, Siete mesas de billar francés….).

  Neste primeiro traballo, o grupo fai un amplo percorrido polos ritmos e melodías autóctonas, pero sempre tratadas cun carácter innovador e actual, achegando así a raíz máis sobria e tradicional ás mesturas harmónicas máis elaboradas:
Comeza con Vamos Dançar, que nos traslada ás céntricas rúas dun lugar do Brasil; a romántica Palmira cos seus aires arabescos; a tráxica e máxica lenda de Ledán e Minla que nos contan en A Ponte do Demo, e nos sita nas beiras do Eume…; tamén se fai un repaso do folclore portugués e os seus “cantos de berce”,ou os temas adicados ás mulleres do “baixo Miño”…(con temas que noutrora popularizaron artistas como Zaca Afonso ou Dulce Ponntes); e non podían faltar as muiñeiras e xotas máis típicas de Galicia (Muiñeira Redonda, Labrada de Cortellas …). 
 

 No verán do 2005, 3 anos despóis da saída ó mercado do seu primeiro Cd, o grupo grava o seu segundo traballo, Efffecto Faltriqueira, da man do mesmo productor musical –Pascal Gaigne - e baixo o mesmo selo discográfico – Resistencia -.

Este novo traballo, igual que o anterior, recolle unha minuciosa selección de temas tradicionnáis, pero coma sempre, tratados dun xeito especial e individual:
Podemos escoitar Ven Bailar, Dama de Papel, ou Queridiño, que recollen letras populares e que cantan ó amor; Adiós, cun carácter máis festivo e ton teatral; Caixa de Roseira, de orixe norteamericano; e tamén nesta ocasión se inclúe unha “Cantiga de Santa María”.

O grupo

O grupo Faltriqueira encarna a corrente máis fresca do panorama xurdido das fontes da música tradicional. Fusionando a polifonía coas percusións e os instrumentos acústicos, Faltriqueira son un proxecto vocal autónomo que foxe da ríxida tradición e dota de nova vida a cancións recollidas en diversas latitudes, non só na súa Galiza natal.

Iniciadas en Orballo, grupo folclórico da súa vila, recollen a herdanza tradicional das cantantes pandereteiras enchoupándoa da súa xuventude, naturalidade, gusto e achegamento a diferentes estilos musicais próximos e lonxanos xeograficamente.

Colaboraron en gravacións e acompañaron en concertos a Luar na Lubre, Mike Oldfield, Oskorri, Kepa Junkera, Víctor Manuel, antes e despois dun debut discográfico editado a finais do 2002 e distribuído por medio mundo. Faltriqueira (Resistencia, 2002) levounas á portada da revista Folk Roots, referente da música con raíces e otorgoulles unha gran aceptación da crítica especializada, pois foi escollido entre os 10 mellores álbumes do 2003 na World Music Charts Europe (lista europea de músicas do mundo). Do mesmo xeito, varias cancións súas foron escollidas para diversos recopilatorios coma “Women´s World Voices”, “Femmes Celtes” ou “Oriental Garden”.

Tras ofreceren concertos pola Península Ibérica, Bermudas ou Namibia e gañar tamén o recoñecemneto do público en festivais coma o Etnofestival 2005 de San Marino, o Rock in Rio en Lisboa, o Fórum das Culturas en Barcelona, o Festival do Mundo Celta de Ortigueira, Parapanda Folk ou Plasencia Folk... chega o momento da agardada continuación discográfica: o “ Efffecto Faltriqueira ” (2006).

Andante , tranquilo pero sen lentitude, como fixeron co primeiro disco, Ana, Carolina, María e Teresa foron alternando eses concertos e xiras cos ensaios onde seleccionaron e prepararon o repertorio do álbum confirmación. Na procura da variedade, alternan as recreacións de temas tradicionais como “Vén bailar”, “Canteiros de Pontevedra”, “Dama de papel”, “Queridiño”, ou esas “Copras á Patroa” nas que nos invitan as festas da súa vila, Pontedeume, a cantiga medieval “Trobadores”, e incluso os ritmos do leste europeo asoman en “Adios”. Tamén lucen as súas voces nunha canción de orixe senegalesa “Fatu yo”, exemplo da consecuencia das viaxes, os contactos e os intercambios de material, ou nun tema tradicional estadounidense que rexistraran Emmylou Harris, Linda Ronstadt e Dolly Parton no álbum “Trio” adaptándoo coma “Caixa de roseiras”.

Tampouco falla a reivindicación neste álbum, pois ademais do compromiso das letras co “Canto libre” de Víctor Jara, recrean dúas cancións máis cercanas ao pop representativas daquel período de reapertura para as gravacións en galego tras a fin da dictadura en España: o “Meu amor mariñeiro” de Fuxan Os Ventos e “Corpiño xeitoso” de Andrés do Barro, ámbalas dúas revitalizadas con este novo tratamento.

A complicidade co público está asegurada grazas á sinxeleza e á naturalidade que acompañan ás súas voces frescas arroupadas sobre as táboas por Jorge Juncal no acordeón, Roi Adro nas percusións e o “Faltriqueiro maior” Pascal Gaigne ás cordas.